عبد اللَّه عباس روايت كرده كه سالى در موسم حج احاديث حضرت رسالت را باسماع خاص و عوام مىرسانيدم در موقف مردى را ديدم بر هيئت اعرابى عمامهء سياه بر سر بسته هر گاه من حديثى را نقل ميكردم او نيز حديثى را بيان مىكرد چون فارغ شديم گفت معاشر الناس من عرفنى فقد عرفنى و من لم يعرفنى فانا جندب بن جنادة البدرى الغفارى صاحب رسول اللَّه سمعته يقول فى هذا المكان و الاصمت اذناى ان اللَّه اصطفى آدم و نوحا و آل ابراهيم و آل عمران على العالمين ذرية الاية يعنى اى مردمان هر كه مرا شناسد شناسد و هر كه نشناسد منم جندب بن جناده مصاحب رسول خدا ( ص ) شنيدم كه در اين مكان ميگفت و اگر دروغ گويم هر دو گوشم كر باد كه خداى تعالى آدم و نوح را برگزيد و آل ابراهيم و آل عمران را بر همهء عالميان اختيار كرد ايشان فرزندانىاند بعضى از بعضى بوجود آمده‌اند و خداى شنواست كه اقوال ايشان را ميشنود و افعال و احوال ايشان را ميداند چون اين را بگفت فرمود كه ذريه از نوح است و آل از ابراهيم و سلاله از اسماعيل و عترة هديه و ذريهء طاهر از محمد ( ص ) و صديق اكبر على بن ابى طالب ( ع ) است پس اى امت متحير از پس پيغمبر تقديم كنيد آن را كه خدا و رسول آن را تقديم كرده‌اند و تاخير نمائيد آن را كه خدا و رسول تاخير كرده‌اند امت هيچ پيغمبرى در پس او خلاف نكردندى مگر كه تأويل آن نزد اهل بيت يافتندى پس چرا دور ميافتيد و ضلالت را بر هدايت اختيار ميكنند و اهل بيت سيد مختار را ميگذاريد اگر اقتفا و اقتدا بايشان نكنيد پس مژده باد شما را به عذاب آتش نيران و خلود در عقاب آن جهان و از امام حسن عسكرى ( ع ) تفسير آيه * ( ذُرِّيَّةً بَعْضُها مِنْ بَعْضٍ ) * پرسيدند فرمود انا من الزكى على بن محمد و الزكى من الهادى محمد بن على و الهادى من الرضا على بن موسى و الرضا من الكاظم موسى بن جعفر و الكاظم من الصادق جعفر بن محمد و الصادق من الباقر محمد بن على و الباقر من الساجد زين العابدين و الساجد من الشهيد المظلوم الحسين بن على چون بذكر حسين ( ع ) رسيد بگريه افتاد و گفت السلام عليك ايها الشهيد المظلوم السلام على سيد المرحوم السلام على الحق المكتوم بعد از آن فرمود كه و الحسين بن على من ابيه امير المؤمنين على بن ابى طالب و چون حقتعالى ذكر اصطفاى آل عمران كرد در عقب آن ذكر احوال مريم ( ع ) ميفرمايد بقوله * ( إِذْ قالَتِ امْرَأَتُ عِمْرانَ ) * ياد كن اى محمد ( ص ) چون گفت زن عمران بن ماثان كه حنه بنت فاقورا بود در وقتى كه حامله شد و او جدهء عيسى ( ع ) بود و گويند اين جملهء ظرفيه متعلق است بسميع عليم يعنى حقتعالى شنوا بود بقول زن عمران و دانا به نيت او وقتى كه گفت * ( رَبِّ ) * اى پروردگار من * ( إِنِّي نَذَرْتُ لَكَ ) * بدرستى كه من نذر كردم براى تو * ( ما فِي بَطْنِي ) *